พายุเข้าออฟฟิศ บรรยากาศในออฟฟิศที่เคยสงบเงียบพังทลายลง! ยูจังวิ่งพรวดเข้ามาด้วยความเร็วแสงพร้อมเปลวไฟแห่งความเครียดบนหัว “ปอนด์!! งานงอกแล้ว!! บอสใหญ่สั่งด่วน!!” ปอนด์ที่กำลังเช็กกล้องอยู่ถึงกับหน้าเหวอ นี่มันพายุระดับทอร์นาโดชัดๆ
คำสั่งสายฟ้าฟาด ยูจังชูโพสต์อิทแผ่นน้อยที่สลักคำสั่งจาก “เบื้องบน” ด้วยสีหน้าช็อกสุดขีด “หาาา! บอสจะไปเที่ยวครอบครัว แต่สั่งให้หาขาตั้งมือถือที่ บางที่สุดในโลก พกง่ายสุดๆ แบบไม่เกะกะเนี่ยนะ?!” โจทย์ยากระดับคณิตศาสตร์โอลิมปิกยังต้องชิดซ้าย
พลิกแผ่นดินหา บอสเกลียดของหนัก! ลุยเลยปอนด์! เราต้องพลิกแผ่นดินหาให้เจอ!” ยูจังใส่เกียร์หมาวิ่งออกไปหาของทันที โดยมีปอนด์วิ่งตามหลังหูตูบพร้อมตะโกนรั้งสติ “ด..เดี๋ยวยูจัง ฟังฉันก่อนนนน!”
หนักเกินไปใจจะขาด ยูจังเริ่มภารกิจแรกด้วยการแบกขาตั้งกล้องเหล็กไหลรุ่นดึกดำบรรพ์ เหงื่อไหลเป็นถังน้ำ “หนักขนาดนี้ หัวหน้าขว้างทิ้งแน่นอน!” สภาพตอนนี้คือขาตั้งกล้องน่าจะพกยูจังไปเที่ยวแทนมากกว่า
ป้อมค่ายหรือขาตั้ง? ความพยายามครั้งที่สองจบลงด้วยหายนะ! ยูจังโดนกองทัพขาตั้งกล้องและสายเคเบิลถล่มทับจนตาเหลือก “อึ้ก! นี่มันหนาเกินไป บอสเอาไปเที่ยว ไม่ได้เอาไปตั้งป้อมค่าย!!” ปอนด์ได้แต่ยืนกุมขมับอยู่ข้างๆ
ไอเดียสุดพังของยูจัง ด้วยความสติหลุด ยูจังนำเสนอขาตั้งสตูดิโอสูง 2 เมตร! “นี่ไง! ขาตั้งสตูดิโอ ยืดได้ 2 เมตร! ถ่ายชัดยันดาวอังคาร!!” ปอนด์ถึงกับเหงื่อตก “หัวหน้าครับ… บอสไปเที่ยวกับครอบครัว ไม่ได้ไปเปิดกองถ่ายฮอลลีวูด โดนด่าเละแน่ครับ!”
DIY สไตล์(เกือบ)ดี ปอนด์ลองเสนอไอเดียบ้าง “งั้น DIY พันเทปกาวติดกิ่งไม้ดีมั้ยครับ… ประหยัดพื้นที่ชัวร์!” ยูจังทรุดลงกับพื้นทันที “แกจะให้บอสใหญ่เอาเทปกาวไปนั่งพันต้นไม้ที่ยุโรปเรอะ! ชีวิตฉันจบสิ้นแล้ว…”
บรีฟนรกแตก สภาพของยูจังตอนนี้คือขอบตาดำปี๋ วิญญาณแทบออกจากร่าง เธอนั่งทวนคำสั่งบอส “บอสใหญ่อยากได้รูปกรุ๊ปช็อต แต่ห้ามพกขาตั้งกล้องเกะกะเด็ดขาด!” ปอนด์เดินเข้ามางงๆ “อ้าว… อยากตั้งกล้องถ่ายแต่ไม่อยากพกขาตั้ง? บรีฟอิหยังวะครับหัวหน้า”
แสงริบหรี่ ยูจังนั่งหมดแรงที่ม้านั่งในสวน วิญญาณลอยออกจากปากไปครึ่งตัวแล้ว “หามาทั่วเมืองแล้ว… ลาก่อนโบนัสของฉัน…” ทันใดนั้น ปอนด์ที่กำลังไถมือถืออยู่ก็ตาเป็นประกาย “เอ่อ ยูจัง… ลองดูนี่สิ”
แสงสว่างปลายอุโมงค์ ปอนด์ชูไอเทมลับขึ้นมาท่ามกลางแสงเจิดจรัส “โผล่มาแล้ววว!! ไอเทมกู้ชีพ Ulanzi PS01!” ยูจังตาเป็นรูปดาวด้วยความหวัง “ใจเย็นครับหัวหน้า… ปัญหาความหนา จะจบด้วยความบางเฉียบ!”
บางจังว้าววว! ปอนด์โชว์สเปกสุดโหดของ Ulanzi PS01 ให้ยูจังดูชัดๆ มันหนาแค่ 0.7 ซม. และหนักเพียง 63 กรัมเท่านั้น! ยูจังถึงกับอุทาน “เฮ้ย! บางเบอร์นี้ บอสเอาใส่กระเป๋าเสื้อไปเดินชิลๆ ได้เลยนี่นา!” ปอนด์สำทับต่อว่า “เบากว่าไข่ไก่ซะอีกครับหัวหน้า!”
แปะหนึบสุดๆ ยูจังอึ้งกิมกี่เมื่อเห็นระบบ MagSnap ที่แค่เอาไปจ่อใกล้ๆ มันก็ดูดติดหนึบกับมือถือทันทีใน 1 วินาที “แปะปุ๊บ ติดปั๊บ! ไม่ต้องมานั่งง้างคลิปหนีบให้เจ็บมืออีกแล้ว!” นี่มันนวัตกรรมเปลี่ยนโลกของคนรักการถ่ายภาพชัดๆ
รอดตายแล้วพวกเรา! ความกดดันทั้งหมดมลายหายไป ยูจังกระโดดโลดเต้นจนน้ำตาไหลด้วยความดีใจ “รอดตายแล้ววว!! เอาอันนี้แหละ! สั่งเลยปอนด์ ด่วนที่สุด!” เธอชมปอนด์ยกใหญ่ที่อุตส่าห์ไปควานหาของแรร์ชิ้นนี้มาได้หลังจากที่ลุยหากันจนแทบตาย
ภารกิจเคลียร์! (ในฝัน) ยูจังกอดกล่องผลิตภัณฑ์ Ulanzi ไว้แนบกายด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ ในหัวจินตนาการไปไกลถึงความสำเร็จ “ภารกิจเคลียร์! งานนี้บอสต้องปลื้มจนขึ้นเงินเดือนให้เราแน่ๆ ฮ่าๆๆ!” บรรยากาศในออฟฟิศกลับมาเป็นสีชมพูอีกครั้ง
ความจริงปรากฏ (Punchline) แต่แล้วความจริงก็ทำเอาบรรยากาศเงียบกริบจนได้ยินเสียงใบไม้ร่วง ปอนด์พูดหน้าซื่อๆ ว่า “อ๋อ… ผมกดสั่งจากร้าน Ulanzi Thailand ในแอปช้อปปิ้งออนไลน์ ตั้งแต่ตอนหัวหน้าแหกปากเดินเข้าออฟฟิศมาแล้วครับ ของเพิ่งมาส่งตะกี้นี้เอง” …ยูจังถึงกับยืนตัวแข็งทื่อกลางสายลมหนาว
ระเบิดเวลาทำงาน ไฟในตัวยูจังลุกโชนยิ่งกว่าตอนเปิดเรื่อง! “แล้วแกจะปล่อยให้ฉันแบกขาตั้งไฟสตูดิโอ กับหาเทปกาวมานั่งเครียดทำไมตั้งครึ่งค่อนวันห้าาาา ไอ้ลูกน้องบ้า!!” ยูจังวิ่งไล่กวดปอนด์ที่หอบกล่อง PS01 วิ่งหนีสุดชีวิต “ก็หัวหน้าไม่ถามมมมม ช่วยด้วยยยยย~”
จบบริบูรณ์ (สำหรับภารกิจตามหา… ส่วนบอสจะถูกใจมั้ย ต้องลุ้นกันต่อตอนหน้า!)
